در حالی كه انتظار میرفت سازمان لیگ فوتبال با برنامهریزی مناسب از تیم امید برای حضور در بازیهای آسیایی حمایت كند، برنامه اعلامشده نهتنها كمكی به این تیم نكرد بلكه كار را سخت تر كرد.
به گزارش رادیو ورزش، تیم فوتبال امید كشورمان با هدایت حسین عبدی در حالی خود را برای حضور در بازیهای آسیایی ناگویا آماده میكند كه برنامهریزی سازمان لیگ بار دیگر نشان داد تیم امید در اولویت تصمیمگیران فوتبال ایران قرار ندارد؛ اتفاقی كه میتواند برنامههای این تیم برای حضور قدرتمند در این مسابقات را با چالش جدی مواجه كند.
حسین عبدی روز گذشته اعلام كرده بود كه آخرین اردوی تیم امید كه به صورت متصل به بازیهای آسیایی ناگویا برگزار خواهد شد، از هفتم شهریور آغاز میشود و اعضای تیم نیز دهم شهریور عازم اردوی خارج از كشور خواهند شد. انتظار میرفت پس از اعلام این برنامه، سازمان لیگ نیز با در نظر گرفتن شرایط تیم امید و اهمیت حضور این تیم در بازیهای آسیایی، برنامه مسابقات لیگ برتر را به گونهای تنظیم كند كه بازیكنان مورد نیاز عبدی در اختیار تیم ملی قرار بگیرند.
اما كمتر از 24 ساعت بعد، سازمان لیگ برنامه دیدارهای هفته چهارم تا هفتم لیگ برتر را اعلام كرد؛ برنامهای كه به نظر میرسد در تنظیم آن كوچكترین توجهی به نیازهای تیم امید نشده است. این تصمیم در شرایطی اتخاذ شده كه تیم امید پس از سالها در آستانه حضور در یك تورنمنت مهم آسیایی قرار دارد و فوتبال ایران امیدوار است بعد از حدود سه دهه، بار دیگر در بازیهای آسیایی به موفقیتی قابل توجه دست پیدا كند.
مسئله زمانی جدیتر میشود كه بدانیم بسیاری از بازیكنان تیم امید در باشگاههای لیگ برتری حضور دارند و طبیعتاً برای حضور در اردوی تیم ملی باید در اختیار حسین عبدی قرار بگیرند. با این حال، برنامه اعلامشده سازمان لیگ عملاً باشگاهها را در شرایطی قرار میدهد كه بعید است به راحتی حاضر شوند بازیكنان خود را در اختیار تیم امید قرار دهند؛ بهخصوص در شرایطی كه رقابتهای لیگ برتر با حساسیت دنبال میشود و باشگاهها نیز برای نتیجهگیری تحت فشار هستند.
نمونه روشن این موضوع استقلال است؛ تیمی كه تعداد قابل توجهی از بازیكنان امید را در تركیب خود دارد و طبق برنامه اعلامشده باید روز 11 شهریور در یكی از مهمترین دیدارهای فصل به مصاف پرسپولیس برود. چگونه میتوان انتظار داشت باشگاهی كه تنها یك روز پس از آغاز اردوی تیم امید باید دربی پایتخت را برگزار كند، بازیكنان اصلی و تأثیرگذار خود را بدون هیچ دغدغهای در اختیار تیم امید قرار دهد؟
این در حالی است كه اگر حضور تیم امید در بازیهای آسیایی برای فوتبال ایران اهمیت دارد، باید از مدتها قبل برای آن برنامهریزی میشد. نمیتوان از یك سو از اهمیت موفقیت در بازیهای آسیایی، ضرورت پشتوانهسازی برای تیم ملی بزرگسالان و اهمیت نسل جدید بازیكنان صحبت كرد و از سوی دیگر در نخستین مرحله، برنامه مسابقات داخلی را بدون توجه به نیازهای تیم امید تنظیم كرد.
سؤال اصلی اینجاست كه تیم امید دقیقاً چه زمانی قرار است برای فوتبال ایران اهمیت پیدا كند؟ آیا باید صبر كنیم تا مسابقات آغاز شود و سپس مسئولان درباره كمبود زمان آمادهسازی، نبود بازیكنان اصلی و مشكلات اردویی صحبت كنند؟ یا اینكه بهتر است این بار پیش از آنكه دیر شود، تصمیمات لازم گرفته شود؟
واقعیت این است كه تیم امید برای حضور در بازیهای آسیایی ناگویا به چیزی بیشتر از شعار و حمایت روی كاغذ نیاز دارد. این تیم به بازیكن، اردو، زمان كافی برای تمرین و هماهنگی و البته همكاری باشگاهها نیازمند است. وقتی برنامه لیگ به گونهای تنظیم میشود كه دقیقاً در حساسترین مقطع آمادهسازی، بازیكنان امید در اختیار تیم ملی نباشند، دیگر نمیتوان انتظار داشت حسین عبدی و شاگردانش با آمادگی كامل راهی مسابقات شوند.
فوتبال ایران سالهاست از ناكامی در رده امید و نرسیدن به موفقیت در بازیهای آسیایی و مسیر المپیك ضربه خورده است. اگر این بار قرار است نسل جدیدی از بازیكنان فوتبال ایران در ناگویا برای موفقیت بجنگند، حداقل انتظار این است كه مسئولان فوتبال كشور نیز در عمل كنار آنها باشند، نه اینكه با تصمیمات متناقض، مسیر آمادهسازی این تیم را دشوارتر كنند.
تیم امید نباید قربانی بیبرنامگی فوتبال ایران شود. اگر موفقیت در بازیهای آسیایی ناگویا واقعاً برای مسئولان فوتبال اهمیت دارد، اكنون زمان آن است كه سازمان لیگ و فدراسیون فوتبال در برنامه مسابقات تجدیدنظر كنند و راهكاری برای در اختیار قرار گرفتن بازیكنان تیم امید پیدا كنند؛ در غیر این صورت، صحبت از حمایت از تیم امید تنها به یك شعار تكراری تبدیل خواهد شد.
