فریده هادوی در گفت‌وگو با برنامه «همیشه با ورزش» از شبكه رادیویی ورزش، با تأكید بر ضرورت تغییر نگاه در حكمرانی ورزش قهرمانی، پیشنهاد كرد به‌جای تمركز اصلی بر عملكرد مقطعی فدراسیون‌ها و نتایج رویدادها، مسیر بلندمدت رشد هر ورزشكار نخبه به‌صورت مستمر رصد شود؛ رویكردی كه به گفته او، می‌تواند از گسست برنامه‌های توسعه با تغییر مدیران و مربیان جلوگیری كند.
به گزارش رادیو ورزش؛ فریده هادوی، استاد حوزه ورزش، در گفت‌وگو با برنامه «همیشه با ورزش» از شبكه رادیویی ورزش، با اشاره به بحث تدوین برنامه 20 ساله برای ورزش قهرمانی كشور گفت: تحقق چنین برنامه‌ای مستلزم آن است كه تغییر رئیس فدراسیون، مربیان یا سیاست‌های مالی و مدیریتی، روند رشد ورزشكاران را از مسیر خود خارج نكند. به اعتقاد او، نمی‌توان انتظار داشت برنامه‌ای بلندمدت به نتیجه برسد، درحالی‌كه با هر تغییر مدیریتی بخشی از مسیر طی‌شده دوباره از ابتدا آغاز شود.
او در تشریح طرح پیشنهادی خود با عنوان «رصد و پشتیبانی ورزشكار نخبه بدون تصدی‌گری تخصصی» تأكید كرد كه ورزشكار نخبه باید سرمایه انسانی و ملی كشور تلقی شود. در این الگو، فدراسیون‌ها همچنان مسئول تصمیم‌های فنی و تخصصی، ازجمله انتخاب مربی و اعضای تیم، تدوین برنامه‌های تمرینی و مسابقه‌ای و پرورش استعدادها هستند؛ در مقابل، وزارت ورزش و جوانان باید سیاست‌گذاری، نظارت، هماهنگی و حمایت را برعهده داشته باشد.
هادوی با تأكید بر ضرورت روشن بودن مرز مسئولیت‌ها گفت كه هدف این طرح، تبدیل وزارت ورزش به یك «ابرفدراسیون» یا محدود كردن استقلال تخصصی فدراسیون‌ها نیست. او یادآور شد كه در تقسیم وظایف مورد نظرش، وزارتخانه مسئول سیاست‌گذاری و نظارت ملی است و فدراسیون‌ها باید در حوزه فنی رشته خود اختیار و مسئولیت داشته باشند.
این استاد حوزه ورزش، مشكل موجود را صرفاً كمبود نهاد یا نیروی انسانی ندانست و گفت وزارت ورزش، كمیته ملی المپیك، مركز نظارت بر تیم‌های ملی، فدراسیون‌ها و آكادمی المپیك هم‌اكنون فعالیت‌هایی در حوزه‌های مختلف انجام می‌دهند؛ اما مسئله اصلی، چگونگی عملكرد این مجموعه‌ها و موضوعی است كه باید محور نظارت آن‌ها قرار گیرد.
به گفته او، نظارت بر فدراسیون‌ها معمولاً در آستانه بازی‌های آسیایی یا المپیك و با پرسش‌هایی درباره تعداد اردوها، مسابقات تداركاتی، هزینه‌ها و شانس مدال انجام می‌شود؛ درحالی‌كه این ارزیابی باید سال‌ها پیش از برگزاری رویداد آغاز شود. مسئولان باید بدانند ورزشكاری كه قرار است در آینده در رقابت‌های آسیایی یا المپیك حضور یابد، اكنون در چه مرحله‌ای قرار دارد، چه كمبودهایی در تمرین و مسابقه دارد و آیا مشكلات مالی، تحصیلی، پزشكی یا مدیریتی روند رشد او را مختل كرده است.
هادوی پیشنهاد كرد برای هر ورزشكار نخبه، از زمان شناسایی به‌عنوان استعداد تا رسیدن به سطح قهرمانی، پرونده‌ای مستمر در قالب سامانه یا داشبورد توسعه تشكیل شود. این پرونده باید نقاط قوت و ضعف، مخاطرات مسیر رشد و میزان پیشرفت ورزشكار را نشان دهد و امكان دسترسی نهادهای مرتبط به اطلاعات لازم را فراهم كند. به اعتقاد او، چنین سازوكاری هم خلأهای موجود را آشكار می‌كند و هم مانع انجام فعالیت‌های موازی و صرف هزینه‌های بی‌ارتباط با مسیر قهرمانی می‌شود.
او سه كاركرد برای وزارت ورزش در این الگو برشمرد: **كاركرد رصدخانه‌ای** برای شناسایی مشكلات پیش از تبدیل شدن به بحران؛ **كاركرد ستادی** برای گردآوری اطلاعات، تشخیص مسئله و هماهنگ كردن دستگاه‌های مسئول؛ و **كاركرد پلتفرمی** برای ایجاد شبكه ارتباطی میان فدراسیون‌ها، كمیته ملی المپیك، آكادمی و متخصصان. در این چارچوب، وزارتخانه قرار نیست وظایف تخصصی دیگر نهادها را انجام دهد، بلكه باید از هم‌راستایی فعالیت آن‌ها با مسیر توسعه ورزشكار اطمینان حاصل كند.
هادوی در پایان تأكید كرد كه تغییر ساختار سازمانی به‌تنهایی تضمین‌كننده موفقیت نیست و بدون تغییر شیوه حكمرانی ورزش، برنامه‌های 10 یا 20 ساله نیز ممكن است به نتیجه مطلوب نرسند. از نگاه او، انتقال محور توجه از سازمان‌ها به ورزشكار و تداوم مراقبت از مسیر رشد او می‌تواند زمینه حركت از مدال‌محوری به سیستم‌محوری را فراهم كند؛ سیستمی كه در نهایت، مدال‌آوری پایدار را به دنبال داشته باشد.
بر اساس جدول نهایی رسمی بازی‌های آسیایی ناگویا، ایران با كسب 19 مدال طلا، 18 نقره و 15 برنز در رده ششم قرار گرفت. ایران در بازی‌های آسیایی هانگژو در سال 2023 نیز از نظر رتبه در جایگاه هفتم ایستاده بود و 13 طلا به دست آورده بود؛ مقایسه این دو دوره نشان می‌دهد افزایش تعداد طلا و بهبود رتبه، به‌تنهایی همه ابعاد عملكرد كاروان را توضیح نمی‌دهد. این داده‌ها با پیشنهاد هادوی درباره ارزیابی مستمر مسیر رشد ورزشكاران و پرهیز از نگاهتك‌بعدی به نتیجه نهایی ارتباط دارد.
